Środa, 10 grudnia, 2003

Rozdział ósmy

Się porobiło. Mam na myśli wszelkiego rodzaju zmiany, zachodzące w naszym tzw. środowisku naturalnym.

Premier spadł nam z nieba, w mieście od kilkunastu tygodni żyje się jak w strefie zdemilitaryzowanej na 34 równoleżniku (dla młodszych czytelników - granica Korei Północnej i Południowej), a poza tym nadeszła zima.

Lokalne ambulatoria i wszelkie inne (niedo)finansowane przez rząd republiki placówki zdrowia zaroiły się od osób z połamanymi, zbitymi, skręconymi itd. kończynami tudzież innymi częściami ciała.

Służba zdrowia miała przez chwilę pełne ręce roboty. Jakimś cudem udało się uniknąć gigantycznych karamboli na trasach wlo- i wylotowych z miasteczka, takowoż w samym jego obrębie. Może dlatego, że w ramach uświetniania naszego systemu komunikacyjnego realna prędkość poruszania się po Konstancinie spadła do jakichś 30 kilometrów/godzinę, miejscami nawet do pięciu (to jest autentyk - zdąrzając ostatnio na przestanek, na przestrzeni 400m idąc krokiem marszowym [ok. 6 km/h] wyprzedziłem startujący równo ze mną autobus o jakieś 300 m).

Chyba przestałem być zrozumiały w tym, co próbuję tu przekazać. Powiem tylko, że gotów jest kolejny, siódmy tym razem odcinek komiksu o Zelaznej, przybliżający nas wreszcie, po wielu tygodniach, żeby nie powiedzieć miesiącach do finału całej historii.

UWAGA! KONKURS! Pytanie tym razem brzmi: czemu pan Lee, Chińczyk bądź co bądź, odzywa się w komiksie po japońsku?

Prawidłowa odpowiedź nagrodzona zostanie występem w kolejnym odcinku przygód naszej bohaterki. Odpowiedzi udzielać na forum Konstancin On-line.

I to prawie tyle, na dziś. Zbliża się kolejna rocznica wprowadzenia Stanu Wojennego. Proszę, żeby ta smutna data nie stała się dla nas po raz kolejny okazją do rozgrzebania starych ran i odnowienia odwiecznych sporów. A trochę na zapas życzę wszystkim zdrowych, wesołych, spokojnych Świąt Bożego Narodzenia. I jeśli gdzieś jest Bóg, to niech się nad nami wreszcie pochyli i ulituje.

Pozdrawiam,

Bartek
bartek@konstancin.com